Wydaje się, że idea okaleczania się dla zamanifestowania tożsamości społecznej i statusu, aczkolwiek nieusankcjonowana w większości zachodnich krajów, swą moc ujawnia w określonych środowiskach instytucjonalnych. Samouszkodzenia są szczególnie rozpowszechnione w więzieniach, szpitalach specjalistycznych i placówkach zamkniętych, a także w ośrodkach opieki stacjonarnej, takich jak domy dziecka, schroniska dla bezdomnych i tym podobne miejsca. Przyczyny powszechności samookaleczeń wśród tych grup mogą być różne, na przykład traumatyczne przeżycia i napięcie psychiczne bądź czynniki środowiskowe (zostaną one omówione w kolejnych rozdziałach). Niemniej wydaje się, iż działa tu czynnik polegający na tym, że samookaleczenie stanowi po prostu element składowy kultury takich grup, jak osadzeni w więzieniach czy rezydenci instytucji opiekuńczych. Zachowanie samouszkadzające może zatem służyć demonstrowaniu przynależności i solidarności grupowej oraz oporu wobec tych, którzy mają władzę, dotkliwość samouszkodzenia zaś nieraz przyczynia się do poprawy statusu jednostki w grupie.